پرسيدم خدايا؛

چرا مرا از خاک افریدی ؟

چرا از آتش نيستم!؟

تا هرکه قصد بازي ام داشت را بسوزانم!

خدا گفت:

از خاک ساختم

که با آب گـِل شوي و زندگي ببخشي. . .

از خاک که اگر آتشت بزنند !. . .

بازهم زندگي ميکني و پخته تر ميشوي. . .

تا اگر هزار بار آتش و آب و باد تو را بازي داد! . . .

تو برخيزي! . . .

سر برآوري! . . .

در قلبت دانه ی عشق بکاري و رشد دهی

و از ميوه ی شيرينش لذت ببري!

تو را از خاک آفريدم

تا بسازي! . . . نه بسوزاني! . . .

دوست خوب خدا...